Mniejsze wymogi dowodowe stawia przed powodem postępowanie upominawcze – uzyskanie
nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym jest łatwiejsze aniżeli w postępowaniu
nakazowym, lecz wiąże się to z koniecznością poniesienia pełnej opłaty sądowej od pozwu. Ww.
nakaz jest wydany na podstawie samego twierdzenia powoda, chyba że roszczenie jest
oczywiście bezzasadne bądź twierdzenia powoda budzą wątpliwość. W tej sytuacji
pożyczkobiorca wnosi w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia nakazu zapłaty wraz z
pozwem, a po upływie tego terminu jest obciążony zapłatą wszystkich zasądzonych ww.
nakazem zapłaty kwoty należności głównej oraz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów
zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

Z kolei jeżeli sąd uzna, że nie ma podstaw do wydania nakazu zapłaty w postępowaniu
nakazowym bądź upominawczym z uwagi na wątpliwości dowodowe w sprawie, wówczas
sprawa będzie toczyć się w trybie zwyczajnym (sąd wyznaczy rozprawę). Nie oznacza to jednak,
że postępowanie będzie toczyć się przez wiele miesięcy. W sytuacji bowiem gdy pozwany nie
złoży w wyznaczonym terminie odpowiedzi na pozew, nie stawi się na rozprawie i nie zajmie
stanowiska, sąd wyda wyrok zaoczny. Jeżeli pozwany w dalszym ciągu nie zareaguje i nie złoży
środka zaskarżenia – sprzeciwu od wyroku zaocznego w terminie dwóch tygodni od doręczenia
mu wyroku zaocznego, jest obowiązany do zapłaty zasądzonych w ww. wyroku kwot –
dochodzonej z umowy pożyczki wierzytelności oraz kosztów sądowych, w tym kosztów
zastępstwa prawnego w przypadku reprezentacji powoda przez fachowego pełnomocnika.

Podsumowując, osoba udzielająca pożyczki ma prawo do skorzystania z różnych ścieżek
dochodzenia swoich roszczeń na drodze sądowej, jednak tryb postępowania uzależniony od
dowodów, jakimi dysponuje.